NAJNOWSZE WIADOMOCI
godzina 00:22

Prawdziwe znaczenie imion moich znajomych z Facebooka

W kulturze hebrajskiej nadawanie komuś imienia było równoznaczne z władzą nad tą osobą. W kulturach na całym świecie nadawanie imion było swego rodzaju błogosławieństwem. W Internecie spotykamy znaczenie imion z przymrużeniem oka, typu:

Ambroży - samotnik z brodą, miejscowe dziwadło.
Andrzej - wie co w życiu najlepsze, jada wieprzmaki, chodzi jak gej.
Anatol - od urodzenia łysy i w pinglach, szuja.

Tymczasem, z czego rzadko zdajemy sobie sprawę, imiona naprawdę mają swoje znaczenia:

Agnieszka - Pochodzi od greckiego słowa hagne (po grecku Αγνή - Agne zaś "H" jest to "A" czytane z przydechem) – "czysta", "dziewicza", "nieskalana". Po łacinie "Agnes" - czyli baranek (to jednocześnie rodzaj męski greckiej "h-agne" ). Starożytne imię, dotarło najpierw do Czech (w łacińskiej formie Agnes), by następnie zostać zaadoptowane w języku polskim we współczesnej formie.

Aleksandra - żeński odpowiednik greckiego imienia Aldeksander (aleksandros - obrońca  ludzi). Używane w Polsce od około XIVwieku, spopularyzowane m.in. przez Henryka Sienkiewicza, który nadał je bohaterce „Potopu” (Aleksandra Billewiczówna). Według Dziennika Gazety Prawnej w 2009 r. zajmowała 8. miejsce w grupie imion żeńskich.

Anna - (hebr. חַנָּה hannāh – "łaska") – imię pochodzenia hebrajskiego, które tłumaczy się jako "pełna wdzięku, łaski". W Polsce imię Anna notowane jest od 1229 roku, zaś w formie Hanna – od 1311 roku, ze staropolskimi zdrobnieniami: Annusza, Hannula, Hannusza, Anica, Anka, Anuchna, Anula, Anulka, Anusza, Hanc(z)ka, Hania,  Hanka, Hanszka, Hanuchna, Hanula, Hanulka, Hanusza, Hanuszka, Hańka, Janka, Nuchna, Nutka. Najpopularniejsze imię w Polsce. Jest najpopularniejszym imieniem w Polsce. Według stanu na marzec 2009 r. nosi je 1 073 778 kobiet w Polsce, czyli ponad 5,4% wszystkich kobiet w Polsce. ponad 1,5 razy częstsze niż drugie co do popularności imię w Polsce – Maria (677 112 nadań).

Barbara - imię pochodzenia greckiego rozpowszechnione za sprawą łaciny. Wywodzi się od przymiotnika barbaros (gr. βαρβαρος – 'każdy kto nie jest Grekiem'). Oznaczało „barbarzyńcę”, a ściślej od jego łacińskiego odpowiednika. W rodzaju żeńskim „barbara” co oznacza „barbarzynkę”, czyli po prostu: cudzoziemkę.  47. miejsce w grupie imion żeńskich w Polsce.

Danuta - imię żeńskie prawdopodobnie pochodzenia litewskiego. Pochodzi od słowa "danutie" (będące połączeniem znaczeń niebo i córka) lub łacińskiego, od słowa "donata" (darowana przez Boga). Może również wywodzić się z południowosłowiańskich imion Dana, Danka, Danica. Oznacza dziecko darowane przez Boga. W Polsce imię to notuje się od XIV w.

Elżbieta - imię żeńskie pochodzenia biblijnego wywodzące się od hebrajskiego słowa „אלשבת eliszebeth” ("Bóg mą przysięgą"). Zdrobnienia to Ela, Elka, Elcia, Elunia, Elżbietka, Elżunia, a pochodne to Halszka, Halżbieta, Izabela, Liza, Elza, Eliza.

Iwona -  żeński odpowiednik męskiego imienia Iwo (Iwon).  Imię to jest pochodzenia germańskiego lub celtyckiego. Wywodzi się najprawdopodobniej z języka staro-wysoko-niemieckiego - iwa oznaczającego "drzewo cisowe", "łuk z cisowego drewna" lub wierzba, ewentualnie bretońska (iroszkocka) forma imienia Jan będąca zapożyczeniem z jęz. greckiego od Ιωάννης. Forma Iwon powstała pod wpływem łacińskim. W Polsce imię Iwo zanotowano już w 1206 roku. Według Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego (Iwo, Iwon, Iwik, imię to często nadawano w Wielkopolsce i Małopolsce w epoce piastowskiej. Od niego pochodzi nazwa miejscowości: Iwanowice, Iwonowice, Iwony, Iwonie, Iwowe, Iwiczne, które należy wyróżniać od podobnych nazw utworzonych od rusińskiej formy imienia Jan (Iwan), znanego również w epoce piastowskiej.

Jacek - imię męskie greckiego pochodzenia (gr. Ὑάκινθος Hyakinthos, hiacynt), od zlatynizowanej (poddanej wpływom łaciny) formy imienia hiacynt (łac. Hyacinthus). We Włoszech jako „Giacinto”, w Hiszpanii i Portugalii jako „Jacinto”. Imię noszone przez starożytnych Greków, a później pierwszych chrześcijan. Do Polski trafiło już w XII w. (św. Jacek Odrowąż - urodzony w Kamieniu Śląskim, a zmarły w Krakowie) formie "Jacenty" - zdrobniale "Jacek". 

Jolanta - (gr. ion + anthos – fiołek + kwiat) – imię żeńskie pochodzenia greckiego. W Polsce używane jest od XIII w., początkowo w formie Jolenta.

Justyna - żeński odpowiednik męskiego imienia „Justyn”. Imię pochodzenia łacińskegood słowa "iustus", co oznacza "sprawiedliwy". Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, „Justyna” zajmuje 49. miejsce w grupie imion żeńskich.

Katarzyna - imię żeńskie pochodzące od greckiego słowa katharós „czysty”, „bez skazy”. Do Polski imię to trafiło za pośrednictwem łaciny. Siódme, najczęściej nadawane imię w Polsce (a trzecie wśród imion żeńskich), noszone przez niespełna 600 tys. osób. W Polsce imię to jest znane już w średniowieczu: Kachna, Kata, Katarzena, Katarzyna, Katerzena, Katerzyna, Katuszka. W dawnych polskich dokumentach pojawia się od XII w., a od XV w. przez kolejne wieki znajduje się w pierwszej trójce najchętniej nadawanych imion żeńskich. Wyjątkiem był XIX w., kiedy była uważana za imię przestarzałe. Do grupy najchętniej nadawanych imion wróciło w latach 60. XX w. w 2009 roku 32. Miejsce wśród imion nadaanych dzieciom.

Leonard -  imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego „silny jak lew”. W Polsce imię to poświadczone jest od 1193 roku, m.in. jako Lenart, Lenard, Leonhardus, Lenert, Lenhart i Lenhard.
Odpowiedniki Leonarda w innych językach:
• język angielski – Leonard, Lennard, Lyonel
• język czeski – Lenard
• język hiszpański – Leonardo
• łacina – Leonardus
• język francuski – Léonard
• język rosyjski – Leonard
• język słowacki – Lenard
• język szwedzki – Lennart
• język włoski – Leonardo
Forma żeńska imienia Leonard to Leonarda.

Mariusz - męskie imię pochodzenia łacińskiego. Prawdopodobnie wywodzi się od nazwy rzymskiego rodu Mariuszów lub imienia boga wojny Marsa. W Polsce nadawane od XIII w.

Marzena - imię żeńskie, które powstało najprawdopodobniej jako zdrobnienie Małgorzaty lub Marzanny. Istnieje możliwość, że zdrabniano tak Martę lub Marię.

Michał - (hebr. מִיכָאֵל – Mîchā’ēl) – imię męskie pochodzenia biblijnego wywodzące się od Archanioła Michała. Po hebrajsku znaczy „któż [jest taki] jak Bóg”. Forma żeńska to Michalina.

Piotr - imię męskie pochodzenia grecko-łacińskiego (Petrus); obecnie (po Annie i Marii) trzecie co do popularności imię w Polsce, a pierwsze wśród imion męskich (stan na marzec 2009), noszone przez ponad 676 tys. osób (w Polsce noszone także osoby o żeńskim imieniu Piotra). Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Piotr w 2009 r. zajmował 9. miejsce w grupie imion męskich.
Wywodzi się od przydomku Szymona, nadanego mu przez Jezusa Chrystusa: w gr. πετρος (petros) – „kamień, głaz”, przejęte do łac. jako Petrus i do polskiego bezpośrednio z łaciny. W Polsce zapisane po raz pierwszy w 1136 roku w Bulli gnieźnieńskiej.

Sławomir - Sławomiar (zdrob. Sławek) – staropolskie męskie imię pochodzenia słowiańskiego, złożone z członów Sławo- ("sława, sławić") i -mir ("pokój, spokój, dobro, świat"). Imię to prawdopodobnie znaczyło tyle, co "ten, który zdobywa sławę poprzez pokój, pokojowe zachowanie i zaprowadzanie porządku oraz spokoju" (w przeciwieństwie do imion typu Borzysław, w których sława zdobywana jest w walce).

Szymon - (hebr. שמעון Szim’on, lub שִׁמְעוֹן Szime’on, „Jahwe wysłuchał”) – imię męskie pochodzenia hebrajskiego, biblijnego. Początkowo stosowana w polskich przekładach Biblii forma tego imienia Symeon, to rzadziej dziś używana forma, bardziej rozpowszechniona na Wschodzie. Niektórzy uznają je za imię za greckie, widząc w nim zhellenizowaną formę semickiego Szimeon. Możliwe, że rzeczywiście jest imieniem pochodzenia greckiego.

W hagiografii, czyli żywotach świętych, istnieje podział na świętych o imieniu Szymon i Symeon będącego oboczną formą pierwszego imienia

Robert -  imię męskie pochodzenia germańskiego. Ma rodowód w imieniu „Hrodebert”. W 2009 roku zajmowało 52. miejsce wśród najpopularniejszych polskich imion. Wywodzi się od słów hrod (sława) oraz beraht (jasny, bystry), co oznacza „ten, który jest sławny”, „ten, który żyje w chwale” oraz „ten, który oświeca noce”.

Zbigniew - męskie imię pochodzenia słowiańskiego. Złożone jest z dwóch członów: Zby- ("zbyć, zbyć się, pozbyć się") i -gniew ("gniew")[1]. Prawdopodobnie oznaczało "tego, który się zbył (pozbył) gniewu".  Niegdyś, zapisywane i brzmiące jako „Zbygniew”, a „Zbigniew” jest wynikiem zniekształcenia, które nastąpiło przy odczycie imion słowiańskich przez pierwszych badaczy. W Polsce imię to po raz pierwszy odnotowano jako Zbygniew. Do końca wieku imię Zbygniew zanotowano u około 1000 osób. Jeśli było notowane, to znaczy, że było nadawane osobom, wspominanym w kronikach, a wiec nobliwym i o dużym znaczeniu.

Jeśli masz jakieś pytania, chciałbyś o czymś przeczytać, napisza na superklaster@wp.pl 

 

  • Na plus0
  • Na minus0
Oceń publikację:

Superklaster 2017

X

Witryna korzysta z plików cookies w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie. Jeśli nie chcesz, aby pliki cookies były zapisywane na Twoim urządzeniu zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Cookies".